من از شب های من از شب های تاریک بدون ماه می ترسم من از شب های تاریک بدون ماه می ترسمنه از شیر و پلنگ، از این همه روباه می ترسممرا از جنگ رو در روی در میدان گریزی نیستولی از دوستان آب زیر کاه می ترسممن از صد دشمن دانای لامذهب نمی ترسمولی از زاهد بی عقل نا آگاه می ترسمپی گم گشته ام در چاه نادانی نمی گردماصولأ

صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد بنیاد مکر با فلک حقه باز کرد بازی چرخ بشکندش بیضه در کلاه زیرا که عرض شعبده با اهل راز کرد ساقی بیا که شاهد رعنای صوفیان دیگر به جلوه آمد و آغاز ناز کرد این مطرب از کجاست که ساز عراق ساخت و آهنگ بازگشت به راه حجاز کرد ای دل بیا که ما به پناه خدا رویم زان چه آس